Icelandic
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Nexavar (sorafenib) – Samantekt á eiginleikum lyfs - L01XE05

Updated on site: 08-Oct-2017

Nafn lyfsNexavar
ATC-kóðiL01XE05
Efnisorafenib
FramleiðandiBayer Pharma AG

1.HEITI LYFS

Nexavar 200 mg filmuhúðaðar töflur

2.INNIHALDSLÝSING

Hver filmuhúðuð tafla inniheldur 200 mg af sorafenibi (sem tosylat).

Sjá lista yfir öll hjálparefni í kafla 6.1.

3.LYFJAFORM

Filmuhúðuð tafla (tafla).

Rauðar, kringlóttar, tvíkúptar, filmuhúðaðar töflur, auðkenndar með Bayer krossi á annarri hliðinni og „200“ á hinni hliðinni.

4.KLÍNÍSKAR UPPLÝSINGAR

4.1Ábendingar

Lifrarfrumukrabbamein (HCC)

Nexavar er ætlað til meðferðar á lifrarfrumukrabbameini (sjá kafla 5.1).

Nýrnafrumukrabbamein (RCC)

Nexavar er ætlað til meðferðar hjá sjúklingum með langt gengið nýrnafrumukrabbamein, þegar fyrri meðferð sem byggist á interferon-alpha eða interleukin-2 hefur ekki borið árangur eða þegar sú meðferð er ekki talin henta.

Sérhæft skjaldkirtilskrabbamein (DTC)

Nexavar er ætlað til meðferðar hjá sjúklingum með ágengt, sérhæft (differentiated) skjaldkirtilskrabbamein (totukrabbamein/skjaldbúskrabbamein/Hürthle-frumukrabbamein), sem er annað hvort staðbundið og langt gengið eða með meinvörpum og ónæmt fyrir geislavirku joði.

4.2Skammtar og lyfjagjöf

Nauðsynlegt er að læknir með þjálfun í notkun krabbameinslyfja hafi umsjón með Nexavarmeðferð.

Skammtar

Ráðlagður skammtur handa fullorðnum er 400 mg sorafenib (tvær 200 mg töflur) tvisvar á sólarhring (sem jafngildir 800 mg heildarskammti á sólarhring).

Meðferðinni á að halda áfram eins lengi og hún skilar árangri eða þar til óásættanlegar eiturverkanir koma fram.

Skammtaaðlögun

Þegar grunur leikur á aukaverkunum getur þurft að gera hlé á meðferð og/eða minnka skammta sorafenibs.

Þegar þörf er á skammtaminnkun við meðferð við lifrarfrumukrabbameini (HCC) og langt gengnu nýrnafrumukrabbameini (RCC), skal minnka Nexavar skammtinn í tvær 200 mg töflur af sorafenibi einu sinni á sólarhring (sjá kafla 4.4).

Þegar nauðsynlegt er að minnka skammta meðan á meðferð stendur við sérhæfðu skjaldkirtilskrabbameini (DTC), skal minnka skammt sorafenibs í 600 mg á sólarhring í aðskildum skömmtum (tvær 200 mg töflur með tólf tíma millibili).

Ef minnka þarf skammta enn frekar má minnka Nexavar í 400 mg á sólarhring í aðskildum skömmtum (tvær 200 mg töflur með tólf tíma millibili), og ef þörf er á, má minnka skammta frekar í eina 200 mg töflu einu sinni á sólarhring. Þegar dregur úr aukaverkunum, sem ekki eru í blóði, má auka skammtinn af Nexavar.

Börn

Ekki hefur enn verið sýnt fram á öryggi og verkun Nexavar hjá börnum og unglingum yngri en 18 ára. Engar upplýsingar liggja fyrir.

Aldraðir

Ekki er nauðsynlegt að breyta skömmtum hjá öldruðum (sjúklingar eldri en 65 ára).

Skert nýrnastarfsemi

Ekki er nauðsynlegt að breyta skömmtum hjá sjúklingum með vægt skerta, í meðallagi skerta eða alvarlega skerta nýrnastarfsemi. Engar upplýsingar liggja fyrir um notkun lyfsins hjá sjúklingum sem þurfa á himnuskilun að halda (sjá kafla 5.2).

Ráðlagt er að fylgjast með vökva- og elektrólýtajafnvægi þegar hætta er á truflun á nýrnastarfsemi.

Skert lifrarstarfsemi

Ekki er nauðsyn að breyta skömmtum hjá sjúklingum með Child Pugh A eða B (lítið til í meðallagi) skerta lifrarstarfsemi. Engar upplýsingar liggja fyrir um notkun lyfsins hjá sjúklingum með Child Pugh C (alvarlega) skerta lifrarstarfsemi (sjá kafla 4.4 og 5.2).

Lyfjagjöf

Til inntöku

Ráðlagt er að taka sorafenib án fæðu eða með fitulítilli eða miðlungs fituríkri fæðu. Ráðgeri sjúklingur að neyta fituríkrar fæðu á hann að taka sorafenib töflurnar a.m.k. 1 klst. fyrir eða 2 klst. eftir máltíðina. Töflurnar á að gleypa með glasi af vatni.

4.3Frábendingar

Ofnæmi fyrir virka efninu eða einhverju hjálparefnanna sem talin eru upp í kafla 6.1.

4.4Sérstök varnaðarorð og varúðarreglur við notkun

Eituráhrif á húð

Handa-fóta heilkenni (palmar-plantar erythrodysaesthesia) og útbrot eru algengustu aukaverkanir sorafenib. Útbrot og handa-fóta heilkenni eru yfirleitt 1. og 2. stigs samkvæmt CTC (Common Toxicity Criteria) og koma oftast fram á fyrstu sex vikum meðferðar með sorafenib. Meðferð eituráhrifa á húð getur verið staðbundin, útvortis meðferð til að slá á einkennin, meðferðarhlé og/eða breyting á skömmtum sorafenib eða í alvarlegum eða þrálátum tilvikum að hætta alveg meðferð með sorafenib (sjá kafla 4.8).

Háþrýstingur

Aukin tíðni háþrýstings kom fram hjá sjúklingum á sorafenib meðferð. Blóðþrýstingshækkunin var yfirleitt væg eða í meðallagi alvarleg og kom fram í byrjun meðferðar og unnt var að meðhöndla hana með hefðbundinni blóðþrýstingslækkandi meðferð. Fylgjast skal reglulega með blóðþrýstingi og meðhöndla, ef þörf er á, samkvæmt gildandi klínískum leiðbeiningum. Ef sjúklingur er ennþá með alvarlegan eða viðvarandi háþrýsting eða vanstjórn á blóðþrýstingi, þrátt fyrir blóðþrýstingslækkandi meðferð, ætti að hugleiða að hætta alveg meðferð með sorafenib (sjá kafla 4.8).

Blæðing

Aukin blæðingarhætta getur fylgt töku sorafenib. Ef meðferð er nauðsynleg vegna blæðinga, er ráðlagt að íhuga að hætta alveg sorafenib meðferð (sjá kafla 4.8).

Blóðþurrð í hjarta og/eða hjartadrep

Í tvíblindri, slembivals-, samanburðarrannsókn með lyfleysu (rannsókn 1, sjá kafla 5.1) var tíðni blóðþurrðar í hjarta/hjartadreps, meðan á meðferðinni stóð, hærri í sorafenib hópnum (4,9 %) í samanburði við lyfleysuhópinn (0,4 %). Í rannsókn 3 (sjá kafla 5.1) var tíðni blóðþurrðar í hjarta/hjartadreps, meðan á meðferðinni stóð 2,7 % í sorafenib hópnum samanborið við 1,3 % í lyfleysuhópnum. Sjúklingar með hvikulan kransæðasjúkdóm eða nýlegt hjartadrep voru útilokaðir frá þessum rannsóknum. Íhuga skal að gera meðferðarhlé eða hætta meðferð alveg hjá sjúklingum sem fá blóðþurrð í hjarta og/eða hjartadep (sjá kafla 4.8).

Lenging á QT bili

Sýnt hefur verið fram á að Nexavar lengir QT/QC bil (sjá kafla 5.1), sem getur leitt til aukinnar hættu á truflun á sleglatakti. Nota skal sorafenib með varúð hjá sjúklingum sem eru með eða geta þróað með sér lengingu á QTc, svo sem sjúklingum með meðfætt langt QT heilkenni, sjúklingum sem fá háa uppsafnaða skammta af antracýklín lyfjum, sjúklingum sem taka ákveðin lyf við hjartsláttartruflunum eða önnur lyf sem leiða til QT lengingar og sjúklingum með röskun á saltbúskap, svo sem lækkaða þéttni kalíums, kalsíums eða magnesíums. Þegar sorafenib er notað hjá þessum sjúklingum skal íhuga að fylgjast reglulega með hjartalínuriti og söltum (magnesíum, kalíum, kalsíum) meðan á meðferð stendur.

Götun í meltingarvegi

Götun í meltingarvegi er sjaldgæf aukaverkun, sem greint hefur verið frá hjá innan við 1% sjúklinga sem fá sorafenib. Í sumum tilvikum var þetta ekki í tengslum við greinilegt æxli í kviðarholi. Hætta skal meðferð með sorafenibi (sjá kafla 4.8).

Skert lifrarstarfsemi

Engar upplýsingar liggja fyrir um notkun lyfsins hjá sjúklingum með Child Pugh C (alvarlega) skerta lifrarstarfsemi. Þar sem sorafenib skilst aðallega út um lifur, gæti útsetning verið aukin hjá sjúklingum með alvarlega skerta lifrarstarfsemi (sjá kafla 4.2 og 5.2).

Samhliða meðferð með warfarin

Í örfáum tilvikum hefur verið greint frá blæðingum eða hækkun á International Normalised Ratio (INR), hjá sjúklingum sem fá warfarin samtímis meðferð með sorafenib. Fylgjast þarf reglulega með breytingum á prótrombíntíma, INR og blæðingum hjá sjúklingum sem fá warfarin eða phenprocoumon samhliða Nexavar (sjá kafla 4.5 og 4.8).

Fylgikvillar tengdir græðslu sára

Engar formlegar rannsóknir hafa verið gerðar til að rannsaka áhrif sorafenibs á græðslu sára. Í öryggisskyni er ráðlagt að hætta sorafenib meðferð tímabundið hjá sjúklingum sem gangast undir stórar skurðaðgerðir. Takmörkuð klínísk reynsla er af tímasetningu, hvað varðar að hefja að nýju lyfjagjöf eftir stóra skurðaðgerð. Því ætti ákvörðunin um að hefja lyfjagjöf að nýju að byggjast á klínísku mati á því hvort græðsla sára sé nægjanleg.

Aldraðir

Greint hefur verið frá tilvikum nýrnabilunar. Íhuga þarf eftirlit með nýrnastarfsemi.

Milliverkanir lyfja

Ráðlagt er að gæta varúðar þegar sorafenib er gefið ásamt lyfjum sem umbrotna/útskiljast að mestu fyrir tilstilli UGT1A1 (t.d. irinotecan) eða UGT1A9 (sjá kafla 4.5).

Gæta skal varúðar þegar sorafenib er gefið samtímis docetaxel (sjá kafla 4.5).

Þegar neomycin eða önnur sýklalyf, sem valda umtalsverðri röskun á örverum í meltingarvegi, eru gefin samtímis getur dregið úr aðgengi sorafenibs (sjá kafla 4.5). Hafa skal í huga áhættuna á minnkaðri plasmaþéttni sorafenibs áður en meðferð með sýklalyfjum hefst.

Greint hefur verið frá hærri dánartíðni hjá sjúklingum með flöguþekjukrabbamein í lungum sem fengu meðferð með sorafenibi ásamt krabbameinsmeðferð með platínusamböndum. Í tveimur slembiröðuðum rannsóknum á undirhópi fólks með flöguþekjukrabbamein sem náðu til sjúklinga með lungnakrabbamein sem ekki var af smáfrumugerð og fengu sorafenib sem viðbót við paclitaxel/carboplatin, var áhættuhlutfall fyrir heildarlifun 1,81 (95% CI; 1,19-2,74) og sem viðbót við gemcitabin/cisplatin 1,22 (95% CI 0,82, 1,80). Engin ein dánarorsök var ráðandi, en hærri tíðni öndunarstöðvunar, blæðinga og sýkinga sem aukaverkana sáust hjá sjúklingum sem fengu sorafenib sem viðbót við krabbameinsmeðferð með platínusamböndum.

Varnaðarorð varðandi tiltekna sjúkdóma

Sérhæft skjaldkirtilskrabbamein

Áður en meðferð er hafin er læknum ráðlagt að íhuga vandlega horfur hvers sjúklings fyrir sig með tilliti til hámarksstærðar meinsemdar (sjá kafla 5.1), einkenni tengd sjúkdómi (sjá kafla 5.1) og hraða framvindu.

Meðhöndlun grunaðra aukaverkana kann að kalla á tímabundið hlé eða skammtaminnkun við meðferð með sorafenibi. Í rannsókn 5 (sjá kafla 5.1) var gert hlé á skömmtun hjá 37% einstaklinga og skammtar voru minnkaðir hjá 35%, þegar í fyrstu lotu meðferðar með sorafenib.

Minnkun skammta dró aðeins að hluta til úr aukaverkunum. Því er mælt með því að endurtaka mat á ávinningi og áhættu með hliðsjón af æxlisdrepandi virkni og þoli.

Blæðing ef um er að ræða sérhæft skjaldkirtilskrabbamein

Vegna mögulegrar hættu á blæðingu skal meðhöndla íferð í barka, berkju eða vélinda með staðbundinni meðferð áður en sorafenib er gefið sjúklingum með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein.

Lækkað kalsíum í blóði ef um er að ræða sérhæft skjaldkirtilskrabbamein

Þegar sorafenib er notað handa sjúklingum með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein er mælt með vandlegu eftirliti með kalsíumgildum í blóði. Í klínískum rannsóknum reyndist lækkað kalsíum í blóði tíðara og alvarlegra hjá sjúklingum með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein, einkum með sögu um kalkvakaskort, samanborið við sjúklinga með nýrnafrumu- eða lifrarfrumukrabbamein. Lækkað kalsíum í blóði af stigi 3 og 4 kom fram hjá 6,8% og 3,4% sjúklinga með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein sem fengu sorafenib (sjá kafla 4.8). Leiðrétta skal alvarlega lækkað kalsíum í blóði til þess að koma í veg fyrir fylgikvilla á borð við QT-lengingu eða torsade de pointes (sjá kaflann QT-lenging).

Bæling TSH ef um er að ræða sérhæft skjaldkirtilskrabbamein

Í rannsókn 5 (sjá kafla 5.1) varð vart við aukningu TSH gilda yfir 0,5 mU/l hjá sjúklingum sem fengu sorafenib. Þegar sorafenib er notað handa sjúklingum með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein er mælt með nánu eftirliti með TSH gildum.

Nýrnafrumukrabbamein

Sjúklingar sem taldir voru í mikilum áhættuhópi samkvæmt MSKCC (Memorial Sloan Kettering Cancer Center) tóku ekki þátt í III. stigs klínísku rannsókninni á nýrnafrumukrabbameini (sjá rannsókn 1 í kafla 5.1) og áhætta og ávinningur hafa ekki verið metin hjá þessum sjúklingum.

4.5Milliverkanir við önnur lyf og aðrar milliverkanir

Efni sem hvata ensím sem taka þátt í umbrotum

Þegar rifampicin var gefið í 5 daga áður en einn skammtur af sorafenibi var gefinn, minnkaði AUC fyrir sorafenib að meðaltali um 37 %. Önnur efni sem hvata CYP3A4 virkni og/eða glúkúróníðsamtengingu (t.d. Hypericum perforatum, einnig þekkt sem Jóhannesarjurt, fenytoin, carbamazepin, fenobarbital og dexamethason) geta einnig aukið umbrot sorafenibs og þannig dregið úr þéttni sorafenibs.

CYP3A4 hemlar

Ketoconazol, öflugur CYP3A4 hemill, sem var gefinn heilbrigðum karlkyns sjálfboðaliðum einu sinni á sólarhring í 7 daga hafði ekki áhrif á meðalgildi AUC eftir stakan 50 mg skammt af sorafenib. Þessar upplýsingar benda til þess að klíniskar milliverkanir sorafenibs við. CYP3A4 hemla séu ólíklegar.

CYP2B6, CYP2C8 og CYP2C9 hvarfefni

Sorafenib hamlaði CYP2B6, CYP2C8 og CYP2C9 in vitro með svipaðri virkni. Hins vegar kom ekki fram klínískt mikilvæg hömlun þegar sorafenib 400 mg var gefið tvisvar á sólarhring samhliða cyclófosfamíði, sem er CYP2B6 hvarfefni, eða paclitaxeli, sem er CYP2C8 hvarfefni, í klínískum rannsóknum á lyfjahvörfum. Þessi gögn benda til að sorafenib í ráðlögðum 400 mg skammti tvisvar á sólarhring sé hugsanlega ekki hemill á CYP2B6 eða CYP2C8 in vivo.

Auk þessa leiddi samhliða meðferð með sorafenib og warfaríni, sem er CYP2C9 hvarfefni, ekki til breytinga á meðalgildi PT-INR borið saman við lyfleysu. Því má einnig gera ráð fyrir því að hættan á klínískt marktækri hömlun á CYP2CP af völdum sorafenibs in vivo sé lág. Hins vegar ættu sjúklingar sem taka warfarin eða fenoprocoumon að láta athuga INR reglulega (sjá kafla 4.4).

CYP3A4, CYP2D6 og CYP2C19 hvarfefni

Samhliða meðferð með sorafenib og midazolam, dextromethorpan eða omeprazol, sem eru hvarfefni fyrir cýtókrómin CYP3A4, CYP2D6 og CYP2C19, talin upp í sömu röð, hafði ekki áhrif á útsetningu fyrir þessum efnum. Bendir þetta til að sorafenib sé hvorki hemill né hvati þessara cýtókróm P450 ísoensíma. Þess vegna eru milliverkanir sorafenibs og hvarfefna þessara ensíma ólíklegar.

UGT1A1 og UGT1A9 hvarfefni

Sorafenib hamlaði glúkúróníðsamtengingu fyrir tiltilli UGT1A1 og UGT1A9 in vitro. Klínísk þýðing þessa er ekki þekkt (sjá hér að neðan og kafla 4.4).

In vitro rannsóknir á virkjun CYP ensíma

Virkni CYP1A2 og CYP3A4 breyttist ekki eftir að ræktaðar lifrarfrumur úr manni höfðu verið meðhöndlaðar með sorafenib, sem er vísbending um að ólíklegt sé að sorafenib hvetji CYP1A2 og CYP3A4.

P-gp- hvarfefni

Sýnt hefur verið fram á að sorafenib hamlar flutningspróteininu p-glýkóprótein (P-gp) in vitro. Ekki er hægt að útiloka aukna plasmaþéttni P-gp hvarfefna eins og digoxíns þegar sorafenib er notað samtímis.

Samsett meðferð með öðrum æxlishemjandi lyfjum

Í klínískum rannsóknum hefur sorafenib verið notað með ýmsum öðrum æxlishemjandi lyfjum í þeim skömmtum sem þau eru yfirleitt notuð, þeirra á meðal eru gemcitabin, cisplatin, oxaliplatin, paclitaxel, carboplatin, capecitabin, doxorubicin og irinotecan, docetaxel og cýklófosfamíð. Sorafenib hafði engin klínísk marktæk áhrif á lyfjahvörf gemcitabins, cisplatins, carboplatins, oxaliplatins eða cýklófosfamíðs.

Paclitaxel/carboplatin

oGjöf paclitaxels (225 mg/m2) og carboplatins (AUC=6) með sorafenibi (400 mg tvisvar á sólarhring), gefið með 3 daga hléi á sorfenib skömmtum (tveir dagar fyrir og dagurinn sem paclitaxel/carboplatin er gefið), leiddi ekki til marktækra áhrifa á lyfjahvörf paclitaxels.

oSamtímis gjöf paclitaxels (225 mg/m2, einu sinni á þriggja vikna fresti) og carboplatins (AUC=6) með sorafenibi (400 mg tvisvar á sólarhring, án þess að taka hlé á sorafenib gjöf) leiddi til 47% aukningar á útsetningu fyrir sorafenibi, 29% aukningar á útsetningu fyrir paclitaxel og 50% aukningar á útsetningu fyrir 6-OH paclitaxel. Lyfjahvörf carboplatins breyttust ekki.

Þessi gögn benda til að engin þörf sé fyrir skammtaaðlögun þegar paclitaxel og carboplatin eru gefin saman ásamt sorafenibi með 3 daga hléi á sorafenib skömmtun (tveir dagar fyrir og dagurinn sem paclitaxel/carboplatin er gefið). Klínískt mikilvægi aukningar á útsetningu fyrir sorafenibi og paclitaxel, við samtímis gjöf sorafenibs án þess að hlé sé tekið á skömmtun, er óþekkt.

Capecitabin

Samtímis gjöf capecitabins (750-1050 mg/m2 tvisvar á sólarhring), dagur 1-14, í 21 dags meðferðarlotu) og sorafenibs (200 eða 400 mg tvisvar á sólarhring, samfelld órofin gjöf) leiddi ekki til marktækra breytinga á útsetningu fyrir sorafenibi, en 15-50% aukningar á útsetningu fyrir capecitabini og 0-52% aukningar á útsetningu fyrir 5-FU. Klínískt mikilvægi þessara litlu eða miðlungs aukningar á útsetningu fyrir capecitabini og 5-FU þegar þau eru gefin ásamt sorafenibi er óþekkt.

Doxorubicin/Irinotecan

Samhliða meðferð með Nexavar leiddi til 21 % hækkunar á AUC fyrir doxorubicin. Þegar Nexavar var gefið með irinotecan, en virkt niðurbrotsefni þess SN-38 brotnar frekar niður fyrir tilstilli UGT1A1, varð 67 - 120 % aukning á AUC SN-38 og 26 - 42 % aukning á AUC fyrir irinotecan. Klínískt mikilvægi þessara niðurstaðna er ekki þekkt (sjá kafla 4.4).

Docetaxel

Þegar docetaxel (75 eða 100 mg/m2 á 21 dags fresti) var gefið ásamt sorafenibi (200 mg tvisvar á sólarhring eða 400 mg tvisvar á sólarhring frá 2. degi til 19. dags í 21. dags meðferðarlotu, með þriggja daga hléi, um það leyti sem docetaxel var gefið) varð 36 - 80 % aukning á AUC fyrir docetaxel og 16 - 32 % aukning á Cmax fyrir docetaxel. Gæta skal varúðar þegar sorafenib er gefið samhliða docetaxel (sjá kafla 4.4).

Samhliða meðferð með öðrum lyfjum

Neomycin

Samhliða gjöf neomycins, sem er örverueyðandi lyf með staðbundna verkun notað til að uppræta örverur í meltingarvegi, hefur áhrif á lifrar-þarma hringrás (enterohepatic recycling) sorafenibs (sjá kafla 5.2, Umbrot og brotthvarf) og dregur þannig úr útsetningu fyrir sorafenibi. Hjá heilbrigðum sjálfboðaliðum sem fengu neomycin í 5 daga minnkaði meðal útsetning fyrir sorafenibi um 54%. Áhrif annarra sýklalyfja hafa ekki verið rannsökuð en munu líklega ráðast af getu þeirra til að hafa áhrif á örverur með glúkúróníðasavirkni.

4.6Frjósemi, meðganga og brjóstagjöf

Meðganga

Engar upplýsingar liggja fyrir um notkun sorafenibs á meðgöngu. Dýrarannsóknir hafa leitt í ljós eituráhrif á æxlun, þar með talinn vanskapnað (sjá kafla 5.3). Rannsókn á rottum leiddi í ljós að sorafenib og umbrotsefni þess færu yfir fylgju og gera má ráð fyrir að sorafenib hafi skaðleg áhrif á fóstur. Nexavar ætti ekki að nota á meðgöngu nema brýna nauðsyn beri til og að vandlega íhuguðu máli um þarfir móður og áhættu fyrir fóstrið.

Konur á barneignaraldri verða að nota örugga getnaðarvörn meðan á meðferðinni stendur.

Brjóstagjöf

Ekki er þekkt hvort sorafenib skilst út í brjóstamjólk. Í dýrum barst sorafenib og/eða umbrotsefni þess í móðurmjólkina. Þar sem sorafenib getur skaðað vöxt og þroska ungbarna (sjá kafla 5.3), eiga konur ekki að vera með barn á brjósti meðan á sorafenibmeðferð stendur (sjá kafla 4.3).

Frjósemi

Niðurstöður úr dýrarannsóknum benda til þess að sorafenib geti skert frjósemi karla og kvenna (sjá kafla 5.3).

4.7Áhrif á hæfni til aksturs og notkunar véla

Engar rannsóknir hafa verið gerðar til að kanna áhrif sorafenibs á hæfni til aksturs eða notkunar véla. Engar vísbendingar eru um að Nexavar hafi áhrif á hæfni til aksturs eða notkunar véla.

4.8Aukaverkanir

Hjartadrep/blóðþurrð í hjarta, rof á meltingarvegi, lifrarbólga vegna lyfja, blæðing og háþrýstingur/alvarlega hár blóðþrýstingur eru mikilvægustu alvarlegu aukaverkanirnar.

Algengustu aukaverkanirnar voru niðurgangur, útbrot, þreyta, hármissir, sýking, handa-fóta heilkenni (samsvarar palmar plantar erythrodysaesthesia heilkenni í MedDRA) og útbrot.

Aukaverkanir sem greint var frá í fjölda klínískra rannsókna eða við notkun eftir markaðssetningu eru taldar upp í töflu 1, eftir líffærakerfum (MedDRA) og tíðni. Tíðni aukaverkana er skilgreind á eftirfarandi hátt: mjög algengar (≥1/10), algengar (≥1/100 til < 1/10), sjaldgæfar (≥1/1000 til <1/100),

mjög sjaldgæfar (≥1/10.000 til <1/1.000), tíðni ekki þekkt (ekki hægt að áætla tíðni út frá fyrirliggjandi gögnum).

Innan tíðniflokka eru alvarlegustu aukaverkanirnar taldar upp fyrst.

Tafla 1: Allar aukaverkanir sem greint var frá hjá sjúklingum sem voru þátttakendur í fjölda klínískra rannsókna eða við notkun eftir markaðssetningu

Líffærakerfi

Mjög algengar

Algengar

Sjaldgæfar

Mjög sjaldgæfar

Tíðni ekki

 

 

 

 

 

þekkt

Sýkingar af

sýking

bólga í

 

 

 

völdum sýkla

 

hársekkjum

 

 

 

og sníkjudýra

 

 

 

 

 

Blóð og eitlar

eitilfrumnafæð

hvítkorna-

 

 

 

 

 

fæð

 

 

 

 

 

hlutleysis-

 

 

 

 

 

kyrningafæð

 

 

 

 

 

blóðleysi

 

 

 

 

 

blóðflagna-

 

 

 

 

 

fæð

 

 

 

Ónæmiskerfi

 

 

ofnæmi (þar á

ofsabjúgur

 

 

 

 

meðal einkenni í

 

 

 

 

 

húð og ofsakláði)

 

 

 

 

 

bráðaofnæmis-

 

 

 

 

 

viðbrögð

 

 

Innkirtlar

 

skjaldvakabre

skjaldvakaóhóf

 

 

 

 

stur

 

 

 

Efnaskipti og

lystarleysi

lækkað

þurrkur

 

 

næring

lækkað fosfat í

kalsíum í

 

 

 

 

blóði

 

 

 

 

blóði

lækkað

 

 

 

 

 

kalíum í blóði

 

 

 

 

 

lækkað

 

 

 

 

 

natríum í

 

 

 

 

 

blóði

 

 

 

Geðræn

 

þunglyndi

 

 

 

vandamál

 

 

 

 

 

Taugakerfi

 

skyntauga-

afturkræf baklæg

 

heilakvilli°

 

 

kvilli í

innlyksuheilaból

 

 

 

 

útlimum

ga* (reversible

 

 

 

 

bragðtruflun

posterior

 

 

 

 

leukoencephalo-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

pathy)

 

 

Eyru og

 

eyrnasuð

 

 

 

völundarhús

 

 

 

 

 

Hjarta

 

hjartabilun*

 

QT lenging

 

 

 

blóðþurrð í

 

 

 

 

 

hjarta og

 

 

 

 

 

hjartadrep*

 

 

 

 

Líffærakerfi

 

Mjög algengar

Algengar

Sjaldgæfar

Mjög sjaldgæfar

Tíðni ekki

 

 

 

 

 

 

 

þekkt

 

Æðar

 

blæðing (m.a.

andlitsroði

alvarlega hár

 

 

 

 

 

blæðing frá

(flushing)

blóðþrýstingur*

 

 

 

 

 

meltingarvegi*,

 

(hypertensive

 

 

 

 

 

öndunarvegi*

 

crises)

 

 

 

 

 

og

 

 

 

 

 

 

 

heilablæðing*)

 

 

 

 

 

 

 

háþrýstingur

 

 

 

 

 

Öndunarfæri

 

 

nefrennsli

tilvik sem líkjast

 

 

 

brjósthol og

 

 

raddtruflun

millivefslungna-

 

 

 

 

 

 

sjúkdómi*

 

 

 

miðmæti

 

 

 

(lungnabólga,

 

 

 

 

 

 

 

lungabólga vegna

 

 

 

 

 

 

 

geislameðferðar,

 

 

 

 

 

 

 

bráð andnauð

 

 

 

 

 

 

 

o.s.frv.)

 

 

 

Meltingarfæri

 

niðurgangur

munnbólga

brisbólga

 

 

 

 

 

ógleði

(þar á meðal

magabólga

 

 

 

 

 

uppköst

munnþurrk-ur

gatmyndun í

 

 

 

 

 

hægðatregða

og sviði í

meltingarvegi*

 

 

 

 

 

 

tungu)

 

 

 

 

 

 

 

meltingar-

 

 

 

 

 

 

 

óþægindi

 

 

 

 

 

 

 

kyngingar-

 

 

 

 

 

 

 

tregða

 

 

 

 

 

 

 

vélindisbakfl

 

 

 

 

 

 

 

æði

 

 

 

 

Lifur og gall

 

 

 

hækkun

lifrarbólga vegna

 

 

 

 

 

 

bilirúbíns og

lyfja*

 

 

 

 

 

 

gula,

 

 

 

 

 

 

 

gallblöðrubólga,

 

 

 

 

 

 

 

gallrásabólga

 

 

 

Húð og

 

þurr húð

hyrnifrumuæ

exem

húðbólga eftir

 

 

undirhúð

 

útbrot

xli

regnbogaroðasótt

geislun

 

 

 

 

hármissir

(keratoacanth

(erythema

Stevens-Johnson

 

 

 

 

handa-fóta

oma)/

multiforme)

heilkenni

 

 

 

 

heilkenni á

flöguþekju-

 

Bráð æðabólga í

 

 

 

 

húð**

krabbamein

 

húð

 

 

 

 

hörundsroði

skinn-

 

(leucocytoclastic

 

 

 

 

kláði

flagnings-

 

vasculitis)

 

 

 

 

 

bólga

 

Eitrunardreplos

 

 

 

 

 

þrymla-

 

húðþekju (toxic

 

 

 

 

 

bólur

 

epidermal

 

 

 

 

 

hreistrun

 

necrolysis)*

 

 

 

 

 

siggmein

 

 

 

 

Stoðkerfi og

 

liðverkir

vöðvaverkir

 

Rákvöðvasundru

 

 

stoðvefur

 

 

vöðvakrampa

 

n

 

 

 

 

 

r

 

 

 

 

Nýru og

 

 

Nýrnabilun

 

Nýrungaheilken

 

 

þvagfæri

 

 

Prótínmiga

 

ni

 

 

Æxlunarfæri

 

 

ristruflanir

brjóstastækkun

 

 

og brjóst

 

 

 

hjá körlum

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Líffærakerfi

 

Mjög algengar

Algengar

Sjaldgæfar

Mjög sjaldgæfar Tíðni ekki

 

 

 

 

 

 

þekkt

 

Almennar

 

þreyta

magnleysi

 

 

 

aukaverkanir

 

verkir (þar á

inflúensulík

 

 

 

og

 

meðal í munni,

einkenni

 

 

 

aukaverkanir á

 

kvið, beinum,

bólga í

 

 

 

íkomustað

 

æxli og höfði)

slímhúð

 

 

 

 

 

hiti

 

 

 

 

Rannsókna-

 

þyngdartap

tímabundin

tímabundin

 

 

niðurstöður

 

hækkun á

hækkun á

hækkun

 

 

 

 

amýlasa

trans-

alkalískra

 

 

 

 

 

 

 

 

hækkun á

amínösum

fofatasa

 

 

 

 

lípasa

 

óeðlileg gildi

 

 

 

 

 

 

INR óeðlileg

 

 

 

 

 

 

prótrombíngildi

 

*Aukaverkanir sem geta verið lífshættulegar eða banvænar. Slík tilvik eru ýmist sjaldgæf eða koma sjaldnar fyrir en það.

** Handa-fóta heilkenni á húð samsvarar palmar plantar erythrodysaesthesia heilkenni í MedDRA. ° Greint hefur verið frá tilfellum eftir markaðssetningu.

Frekari upplýsingar um valdar aukaverkanir

Hjartabilun

Í klínískum rannsóknum sem lyfjafyrirtækið var ábyrgt fyrir var greint frá hjartabilun sem aukaverkun hjá 1,9 % sjúklinga sem fengu sorafenib (N= 2.276). Í rannsókn 11213 (RCC) var greint frá aukaverkunum sem voru svipaðar hjartabilun hjá 1,7 % þeirra sjúklinga sem fengu sorafenib og 0,7 % þeirra sem fengu lyfleysu. Í rannsókn 100554 (HCC) var greint frá þessum tilvikum hjá 0,99 % þeirra sem fengu sorafenib og 1,1 % þeirra sem fengu lyfleysu.

Frekari upplýsingar um sérstaka sjúklingahópa

Í klínískum rannsóknum komu tilteknar lyfjaaukaverkanir, svo sem handa-fótaheilkenni á húð, niðurgangur, hármissir, þyngdartap, háþrýstingur, lækkað kalsíum í blóði, sjálflæknandi þekjuæxli (keratoacanthoma)/ flöguþekju-krabbamein, mun oftar fram hjá sjúklingum með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein en hjá sjúklingum í rannsóknum á nýrnafrumu- eða lifrarfrumukrabbameini.

Óeðlilegar rannsóknaniðurstöður hjá sjúklingum með lifrarfrumukrabbamein (rannsókn 3) og nýrnafrumukrabbamein (rannsókn 1)

Algengt var að greint væri frá hækkuðum lípasa og amýlasa. CTCAE 3. og 4. stigs hækkun á lípasa kom fram hjá 11 % sjúklinga sem voru í Nexavar hópnum í rannsókn 1 (RCC) og 9 % sjúklinga sem voru í Nexavar hópnum í rannsókn 3 (HCC), samanborið við 7 % og 9 % hjá sjúklingum í lyfleysuhópnum. CTCAE 3. og 4. stigs hækkun á amýlasa var tilkynnt hjá 1 % sjúklinga í Nexavar hópnum í rannsókn 1 og 2 % sjúklinga í Nexavar hópnum í rannsókn 3, samanborið við 3 % sjúklinga í hvorum lyfleysuhópi. Af þeim sem tóku þátt í rannsókn 1 var tilkynnt um klíníska brisbólgu hjá 2 af 451 sjúklingi sem fékk Nexavar (CTCAE 4. stigs), 1 af 297 sjúklingum sem fengu Nexavar í rannsókn 3 (CTCAE 2. stigs) og 1 af 451 sjúklingi (CTCAE 2. stigs) í lyfleysuhópnum í rannsókn 1.

Blóðfosfatskortur var algengur í rannsóknaniðurstöðum og kom fram hjá 45 % og 35 % sjúklinga í Nexavar hópnum miðað við 12 % og 11 % sjúklinga í lyfleysuhópnum í rannsókn 1 og rannsókn 3, talið í sömu röð. Í rannsókn 1 kom CTCAE 3. stigs blóðfosfatskortur (1-2 mg/dl) fram hjá 13 % sjúklinga í Nexavar hópnum og hjá 3 % sjúklinga í lyfleysuhópnum, í rannsókn 3 hjá 11 % í Nexavar hópnum og 2 % sjúklinga í lyfleysuhópnum. Engin tilvik komu fram um CTCAE 4. stigs blóðfosfatskort (< 1 mg/dl), hvorki hjá þeim sjúklingum sem fengu Nexavar né þeim sem fengu lyfleysu í rannsókn 1 og 1 tilvik í lyfleysuhópnum í rannsókn 3. Orsakasamhengið milli Nexavar notkunar og blóðfosfatskorts er óþekkt.

CTCAE 3. og 4. stigs frávik í rannsóknaniðurstöðum komu fram hjá ≥ 5 % sjúklinga sem fengu Nexavar, þar með talið eitilfrumnafæð og hlutleysiskyrningafæð.

Tilkynnt var um lækkaða þéttni kalsíums í blóði hjá 12% sjúklinga sem fengu sorafenib, borið saman við 7,5% sjúklinga sem fengu lyfleysu í rannsókn 1, og 26,5% sjúklinga sem fengu sorafenib, borið saman við 14,8% sjúklinga sem fengu lyfleysu í rannsókn 3. Flest tilvik lækkaðs kalsíums í blóði voru væg (CTCAE stig 1 og 2). Lækkað kalsíum í blóði af CTCAE stigi 3 (6,0 – 7,0 mg/dl) kom fyrir hjá 1,1% sjúklinga sem fengu sorafenib í rannsókn 1 og 1,8% í rannsókn 3, en hjá 0,2% sjúklinga sem fengu lyfleysu í rannsókn 1 og 1,1% í rannsókn 3, og lækkað kalsíum í blóði af CTCAE stigi 4

(<6,0 mg/dl) kom fyrir hjá 1,1% sjúklinga sem fengu sorafenib í rannsókn 1 og 0,4% í rannsókn 3, en hjá 0,5% sjúklinga sem fengu lyfleysu í rannsókn 1 og 0% í rannsókn 3. Orsök lækkunar kalsíums í blóði sem tengist notkun sorafenibs er ekki þekkt.

Hjá sjúklingum sem fengu meðferð með sorafenib varð vart við lækkun kalíums hjá 5,4% sjúklinga í rannsókn 1 og 9,5% sjúklinga í rannsókn 3 samanborið við 0,7% sjúklinga í rannsókn 1 og 5,9% sjúklinga í rannsókn 3 sem fengu lyfleysu. Þegar tilkynnt var um lækkað kalíum í blóði var slíkt oftast á lágu stigi (CTCAE stig 1). Í þessum rannsóknum varð vart við lækkað kalíum í blóði af CTCAE stigi 3 hjá 1,1% sjúklinga í rannsókn 1 og 0,4% sjúklinga í rannsókn 3 sem fengu Nexavar meðferð og 0,2% sjúklinga í rannsókn 1 og 0,7% sjúklinga í rannsókn 3 sem fengu lyfleysu. Ekki var tilkynnt um lækkað kalíum í blóði af CTCAE stigi 4.

Óeðlilegar rannsóknaniðurstöður hjá sjúklingum með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein (rannsókn 5)

Tilkynnt var um lækkað kalsíum í blóði hjá 35,7% sjúklinga sem fengu sorafenib samanborið við 11,0% sjúklinga sem fengu lyfleysu. Flest tilkynnt tilvik um lækkað kalsíum í blóði voru á lágu stigi. Vart varð við lækkað kalsíum í blóði af CTCAE stigi 3 hjá 6,8% sjúklinga sem fengu sorafenib og 1,9% sjúklinga í hópnum sem fékk lyfleysu og vart varð við lækkað kalsíum í blóði af CTCAE stigi 4 hjá 3,4% sjúklinga sem fengu sorafenib og 1,0% sjúklinga í hópnum sem fékk lyfleysu.

Aðrar klínískt marktækar óeðlilegar rannsóknaniðurstöður sem komu fram í rannsókn 5 eru sýndar í töflu 2.

Tafla 2: Óeðlilegar rannsóknaniðurstöður tengdar meðfeð sem tilkynntar voru hjá sjúklingum með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein (rannsókn 5) á meðan tvíblindri rannsókn stóð

Rannsóknarbreyta,

Nexavar N=207

Lyfleysa N=209

 

(% hlutfall í rannsökuðum

Öll stig*

Stig 3*

Stig 4*

Öll stig*

 

Stig 3*

 

 

Stig

sýnum)

 

 

 

4*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Blóð og eitlar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Blóðleysi

30,9

0,5

23,4

0,5

 

 

 

Blóðflagnafæð

18,4

9,6

 

 

 

Daufkyrningafæð

19,8

0,5

0,5

 

 

 

Eitilfrumnafæð

9,7

0,5

25,8

5,3

 

 

 

Efnaskipti og næring

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lækkað kalíum í blóði

17,9

1,9

2,4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lækkað fosfat í blóði **

19,3

12,6

2,4

 

1,4

 

 

 

Lifur og gall

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hækkaður gallrauði

8,7

4,8

 

 

 

 

Hækkað ALT

58,9

3,4

1,0

24,4

 

 

 

 

Hækkað AST

53,6

1,0

1,0

14,8

 

 

 

 

Rannsóknaniðurstöður

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hækkaður amýlasi

12,6

2,4

1,4

6,2

 

 

 

1,0

Hækkaður lípasi

11,1

2,4

2,9

0,5

 

 

 

*Almenn íðorðanotkun varðandi aukaverkanir (CTCAE, Common Terminology Criteria for Adverse Events), útgáfa 3.0

** Orsök lækkaðs fosfats í blóði í tengslum við Nexavar er ekki þekkt.

Tilkynning aukaverkana sem grunur er um að tengist lyfinu

Eftir að lyf hefur fengið markaðsleyfi er mikilvægt að tilkynna aukaverkanir sem grunur er um að tengist því. Þannig er hægt að fylgjast stöðugt með sambandinu milli ávinnings og áhættu af notkun lyfsins. Heilbrigðisstarfsmenn eru hvattir til að tilkynna allar aukaverkanir sem grunur er um að tengist lyfinu samkvæmt fyrirkomulagi sem gildir í hverju landi fyrir sig, sjá Appendix V.

4.9Ofskömmtun

Engin sérstök meðferð við ofskömmtun Nexavar er þekkt. Stærsti skammtur sorafenibs sem rannsakaður hefur verið klínískt er 800 mg tvisvar á sólarhring. Aukaverkanir sem komu fram við þann skammt voru aðallega niðurgangur og einkenni í húð. Ef grunur er um ofskömmtun á að hætta notkun Nexavar og hefja stuðningsmeðferð ef þörf er á.

5.LYFJAFRÆÐILEGAR UPPLÝSINGAR

5.1Lyfhrif

Flokkun eftir verkun: Æxlishemjandi lyf, próteinkínasa hemlar ATC-flokkur: L01XE05

Sorafenib er fjölkínasahemill sem hemur bæði frumuskiptingu og æðamyndun in vitro og in vivo.

Verkunarmáti og lyfhrif

Sorafenib er fjölkínasahemill sem dregur úr fjölgun æxlisfruma in vitro. Sorafenib hemur æxlisvöxt fjölda ósamgena græðlinga úr mönnum í hóstarkirtilslausum músum og dregur jafnframt úr nýmyndun æða í æxlunum. Sorafenib hemur ákveðna þætti sem eru til staðar í æxlisfrumunni ( CRAF, BRAF,

V600E BRAF, c-KIT og FLT-3) og í æðakerfi æxlisins (CRAF, VEGFR-2, VEGFR-3 og PDGFR-β). RAF kínasar eru serín/threonín kínasar, en á hinn bóginn eru c- KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3 og

PDFR-β týrósín viðtaka kínasar.

Klínísk verkun

Klínískt öryggi og verkun Nexavar hefur verið rannsakað hjá sjúklingum með lifrarfrumukrabbamein (HCC), hjá sjúklingum með langt gengið nýrnafrumukrabbamein (RCC) og hjá sjúklingum með ´sérhæft skjaldkirtilskrabbamein (DTC).

Lifrarfrumukrabbamein

Rannsókn 3 (rannsókn 100554) var alþjóðleg III. stigs, fjölsetra, tvíblind, slembivals-, samanburðarrannsókn með lyfleysu hjá 602 sjúklingum með lifrarfrumukrabbamein. Lýðfræðileg einkenni og eiginleikar sjúkdómsins við upphaf rannsóknarinnar voru sambærileg hjá Nexavar hópnum og lyfleysuhópnum með tilliti til ECOG færniskala (færnistaðall 0: 54 % á móti 54 %; færnistaðall 1: 38 % á móti 39 %; færnistaðall 2: 8 % á móti 7%), TNM stigunar (stigun I: < 1 % á móti < 1 %; stigun II: 10,4% á móti 8,3 %; stigun III: 37,8 % á móti 43,6 %; stigun IV: 50,8 % á móti 46,9 %) og BCLC stigunar (stigun B: 18,1 % á móti 16,8 %; stigun C: 81,6 % á móti 83,2 %; stigun D: < 1 % á móti 0 %).

Rannsóknin var stöðvuð eftir að áætluð milligreining með tilliti til heildarlifunar sýndi áhrif sem fóru yfir fyrirfram skilgreind mörk. Þessi greining á heildarlifun sýndi tölfræðilega marktækt kosti Nexavar fram yfir lyfleysu varðandi heildarlifun (áhættuhlutfall: 0,69, p = 0,00058, sjá töflu 3).

Takmarkaðar upplýsingar úr rannsókninni eru um sjúklinga með skerta lifrarstarfsemi (Child Pugh B) og aðeins einn sjúklingur með Child Pugh C tók þátt í rannsókninni.

Tafla 3: Niðurstöður varðandi verkun úr rannsókn 3 (rannsókn 100554) á lifrarfrumukrabbameini

Verkunarbreyta

Nexavar

Lyfleysa

P-gildi

HR

 

(N=299)

(N=303)

 

(95% CI)

Heildarlifun

46,3

34,4

0,00058*

0,69

[miðgildi, vikur (95%

(40,9; 57,9)

(29,4; 39,4)

 

(0,55; 0,87)

CI)]

 

 

 

 

Tími þar til

24,0

12,3

0,000007

0,58

sjúkdómur versnaði

(18,0; 30,0)

(11,7; 17,1)

 

(0,45; 0,74)

(TTP) [miðgildi, vikur

 

 

 

 

(95% CI)]**

 

 

 

 

CI=Öryggisbil, HR=Áhættuhlutfall (Nexavar í hag miðað við lyfleysu)

*tölfræðilega marktækt þar sem p-gildi var lægra en fyrirfram skilgreind O’Brien Fleming mörk sem eru 0,0077

** óháð endurskoðun á geislarannsóknum.

Íannarri III. stigs alþjóðlegri, fjölsetra, tvíblindri, slembivals-, samanburðarrannsókn með lyfleysu (rannsókn 4, 11849) var klínískur ávinningur Nexavar metinn hjá 226 sjúklingum með langt gengið lifrarfrumukrabbamein. Rannsóknin sem gerð var í Kína, Kóreu og Taiwan staðfestir niðurstöður úr rannsókn 3 með tilliti til hagstæðs hlutfalls á ávinningi/áhættu fyrir Nexavar (HR (OS): 0,68, p= 0,01414).

Ífyrirfram skilgreindum aðgreindum þáttum (ECOG færniskali, greinileg æxlisíferð í æðum til staðar eða ekki og/eða æxli hafa breiðst út utan lifrar) í rannsóknum 3 og 4 er áhættuhlutfall alltaf Nexavar í

hag miðað við lyfleysu. Greining á almennu mynstri (exploratory analysis) á undirhópi bendir til að áhrif meðferðarinnar eru ekki eins greinileg hjá sjúklingum með fjarlæg meinvörp.

Nýrnafrumukrabbamein

Öryggi og verkun Nexavar við meðferð á langt gengnu nýrnafrumukrabbameini (RCC) var rannsakað í tveimur klínískum rannsóknum:

Rannsókn 1 (rannsókn 11213) var III. stigs, fjölsetra, tvíblind, slembivals-, samanburðarrannsókn með lyfleysu hjá 903 sjúklingum. Eingöngu sjúklingar með nýrnafrumukrabbamein (clear cell RCC) í lítilli eða í meðallagi mikilli áhættu samkvæmt MSKCC (Memorian Sloan Kettinger Cancer Center) tóku þátt. Aðalendapunktar (primary endpoints) fólst heildarlifun og lifun án versnunar sjúkdóms (PFS; progression free survival).

U.þ.b. helmingur sjúklinganna var með getustaðal (performance status) 0, samkvæmt ECOG (ECOG PS) og helmingur sjúklinganna var í lítilli áhættu samkvæmt MSKCC.

Lifun án versnunar var metin með geislagreiningu og voru blindaðar niðurstöður metnar af óháðum sérfræðingum, samkvæmt RECIST skilmerkjum.

Greining á lifun án versnunar byggðist á 342 tilvikum hjá 769 sjúklingum. Meðalgildi PFS var 167 dagar hjá sjúklingum sem höfðu fengið Nexavar samanborið við 84 daga hjá sjúklingum sem fengu lyfleysu (HR = 0,44; 95 % CI: 0,35 - 0,55; p > 0,000001). Aldur, MSKCC, ECOG PS og fyrri meðferð hafði ekki áhrif á umfang meðferðaráhrifa.

Millibilsathugun (second interim analysis) á heildarlifun grundvallaðist á 367 dauðsföllum hjá 903 sjúklingum. Lágmarks alfagildi greiningarinnar var 0,0094. Miðgildi lifunar var 19,3 mánuðir hjá sjúklingum sem fengu Nexavar samanborið við 15,9 mánuði hjá sjúklingum sem fengu lyfleysu (HR = 0,77; 95 % CI: 0,63 - 0,95; p > 0,015). Meðan á greiningunni stóð höfðu u.þ.b. 200 sjúklingar skipt úr lyfleysuhópnum yfir í sorafenib hópinn.

Rannsókn 2 var II. stigs meðferðarstöðvunar rannsókn á sjúklingum með krabbamein með meinvörpum, m.a. nýrnafrumukrabbamein (RCC). Sjúklingar með stöðugan sjúkdóm sem voru á Nexavarmeðferð fengu lyfleysu eða áframhaldandi Nexavarmeðferð samkvæmt slembivali. Lifun án versnunar sjúkdóms hjá sjúklingum með nýrnafrumukrabbamein var marktækt hærri í Nexavar hópnum (163 dagar) samanborið við lyfleysuhópinn (41 dagur) (p = 0,0001, HR = 0,29).

Sérhæft skjaldkirtilskrabbamein

Rannsókn 5 (rannsókn 14295) var alþjóðleg, fjölsetra, slembiröðuð, tvíblind III. stigs rannsókn með samanburði við lyfleysu hjá 417 sjúklingum með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein sem hefur þróast staðbundið eða með meinvörpum og er ónæmt fyrir geislavirku joði. Lifun án versnunar sjúkdóms (PFS) var metin með sjálfstæðu, blinduðu mati á geislagreiningu þar sem stuðst var við RECIST viðmið og var aðalendapunktur rannsóknarinnar. Aðrir endapunktar voru meðal annars heildarlifun (OS), æxlissvörunartíðni og svörunarlengd. Í kjölfar framvindu sjúkdóms var sjúklingum leyft að fá Nexavar í opinni meðferð.

Sjúklingar tóku þátt í rannsókninni ef framvinda sjúkdóms átti sér stað innan 14 mánaða eftir að þátttaka hófst og ef þeir voru með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein sem var ónæmt fyrir geislavirku joði (RAI). Sérhæft skjaldkirtilskrabbamein sem var ónæmt fyrir geislavirku joði var skilgreint sem meinsemd án joðupptöku með skönnun á geislavirku joði, heildarmagn geislavirks joðs ≥ 22,2 GBq, eða framvinda sjúkdóms eftir meðferð með geislavirku joði innan 16 mánaða eftir að þátttaka hófst, eða eftir tvær meðferðir með geislavirku joði með innan við 16 mánaða millibili.

Lýðfræðilegar upplýsingar og lýsing sjúklinga var í góðu jafnvægi fyrir báða meðferðarhópana í upphafi. Meinvörp voru til staðar í lungum hjá 86% sjúklinga, í eitlum hjá 51% sjúklinga og í beinum hjá 27% sjúklinga. Miðgildi virkni heildarmagns af gefnu geislavirku joði fyrir þátttöku var u.þ.b. 14,8 GBq. Stærsti hluti sjúklinga var með totukrabbamein (56,8%), því næst með skjaldbúskrabbamein (25,4%) og krabbamein sem var lítið sérhæft (9,6%).

Miðgildi lifunar án framvindu var 10,8 mánuðir í sorafenib hópnum samanborið við 5,8 mánuði í hópnum sem fékk lyfleysu (áhættuhlutfall=0,587; 95% öryggismörk (CI): 0,454; 0,758; einhliða p <0,0001).

Áhrif sorafenib á lifun án framvindu voru þau sömu, burtséð frá landsvæði, aldri yfir eða undir 60 ára, kyni, vefjafræðilegum undirhóp og hvort meinvörp voru til staðar í beinum eða ekki.

Í greiningu á heildarlifun 9 mánuðum eftir að söfnun gagna var hætt fyrir lokagreinug á lifun án framvindu sjúkdóms, var enginn tölfræðilega marktækur munur á heildarlifun milli meðferðarhópa (áhættuhlutfallið var 0,884; 95% CI:0,4633; 1,236, einhliða p-gildi sem nemur 0,236). Miðgildi heildarlifunar náðist í ekki í sorafenib arminum og var 36,5 mánuðir í lyfleysu arminu. Hundrað fimmtíu og sjö (75%) sjúklingar sem slembiraðað var til að fá lyfleysu og 61 (30%) sjúklingar sem slembiraðað var til að fá sorafenib fengu sorafenib í opinni rannsókn.

Miðgildi meðferðarlengdar á tvíblinda tímabilinu var 46 vikur (á bilinu 0,3-135) hjá sjúklingum sem fengu sorafenib og 28 vikur (á bilinu 1,7–132) hjá sjúklingum sem fengu lyfleysu.

Ekki varð vart við neina fulla svörun (CR) samkvæmt RECIST. Heildarsvörunartíðnin (Full svörun + svörun að hluta til (PR) við hvert sjálfstætt geislunarmat var hærri í hópnum sem fékk sorafenib

(24 sjúklingar, 12,2%) en í hópnum sem fékk lyfleysu (1 sjúklingur, 0,5%), einhliða p<0,0001. Miðgildi svörunarlengdar var 309 dagar (95% CI: 226,505 dagar) hjá sjúklingum sem fengu sorafenib og fengu svörun að hluta til.

Greining á undirhóp eftir æxlisstærð sem framkvæmd var eftir rannsóknina sýndi meðferðaráhrif á lifun án versnunar sjúkdóms (PFS) sorafenib í hag fram yfir lyfleysu, bæði hjá sjúklingum með hámarks æxlisstærð 1,5 cm eða meiri (áhættuhlutfall 0,54 (95% CI: 0,41-0,71)) en tölulega minni áhrif komu fram hjá sjúklingum með hámarks æxlisstærð innan við 1,5 cm (áhættuhlutfall 0,87 (CI 95%: 0,40-1,89).

Greining á undirhóp eftir upphaflegum skjaldkirtilsæxliseinkennum sem framkvæmd var eftir rannsóknina sýndi meðferðaráhrif á lifun án framvindu sorafenib í hag fram yfir lyfleysu bæði hjá þeim sem voru með einkenni svo og þeim sem voru einkennalausir. Áhættuhlutfall sjúkdóms án versnunar var 0,39 (95% CI: 0,21 – 0,72) hjá sjúklingum sem höfðu einkenni í upphafi og 0,60 (95% CI: 0,45-0,81) fyrir sjúklinga sem ekki höfðu einkenni í upphafi.

Lenging á QT bili

Í klínískri lyfjafræði rannsókn, voru QT/QC mælingar skráðar hjá 31 sjúklingi við upphaf meðferðar og eftir meðferð. Eftir eina 28 daga meðferðarlotu var QTcB lengt um 4±19 msek og QTcF um 9±18 msek á þeim tíma sem styrkur sorafenib var í hámarki, samanborið við gildi við upphaf

meðferðar hjá sjúklingum sem fengu lyfleysu. Enginn þátttakenda sýndi QTcB eða QTcF >500 msek á hjartalínuriti eftir meðferð (sjá kafla 4.4).

Börn

Lyfjastofnun Evrópu hefur fallið frá kröfu um að lagðar verði fram niðurstöður úr rannsóknum hjá öllum undirhópum barna með krabbamein í nýra og nýrnaskjóðu (fyrir utan nýrnakímsæxli (nephroblastoma), forstig nýrnakímsæxlis (nephroblastomatosis), sarkmein (clear cell sarcoma), nýrnakirtilssarkmein hjá fóstri eða nýbura (mesoblastic nephroma), krabbamein í nýrnamerg (renal medullary carcinoma) og staflaga æxli í nýra (rhabdoid tumour of the kidney) og krabbamein í lifur og í gallgöngum lifrar (fyrir utan lifrarkímsæxli (hepatoblastoma)) og sérhæft skjaldkirtilskrabbamein (sjá upplýsingar í kafla 4.2 um notkun handa börnum).

5.2Lyfjahvörf

Frásog og dreifing

Eftir inntöku Nexavar taflna er meðalgildi hlutfallslegs aðgengis 38 - 49 % í samanburði við mixtúru, lausn. Nýting er ekki þekkt. Eftir inntöku nær sorafenib hámarksþéttni í plasma eftir u.þ.b. 3 klst. Ef sorafenib er tekið með fituríkri máltíð minnkar frásog þess um 30 % samanborið við inntöku þess á fastandi maga.

Meðalgildi Cmax og AUC jókst ekki í réttu hlutfalli við skammta stærri en 400 mg tvisvar á sólarhring. In vitro er sorafenib 99,5 % bundið plasmapróteinum í mönnum.

Endurteknir skammtar Nexavar í sjö daga leiddu til 2,5- til 7- faldrar uppsöfnunar miðað við stakan skammt. Stöðug þéttni sorafenibs næst innan 7 daga með hlutfallslegan mun milli hæstu og lægstu meðalþéttni minni en 2.

Þéttni sorafenibs við jafnvægi eftir gjöf 400 mg tvisvar á sólarhring var metin hjá sjúklingum með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein, nýrnafrumukrabbamein og lifrarfrumukrabbamein. Mesta meðalþéttnin kom fram hjá sjúklingum með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein (u.þ.b. tvöföld sú sem fram kom hjá sjúklingum með nýrnafrumukrabbamein og lifrarfrumukrabbamein), en breytileiki var mikill hvað varðar allar tegundir æxla. Ástæðan fyrir þessari auknu þéttni hjá sjúklingum með sérhæft skjaldkirtilskrabbamein er ekki þekkt.

Umbrot og brotthvarf

Helmingunartími brotthvarfs sorafenibs er u.þ.b. 25 - 48 klst. Umbrot sorafenibs fer að mestu leyti fram í lifur með oxun fyrir tilstilli CYP3A4 og glúkúróníðsamtengingar fyrir tilstilli UGT1A9. Tengt sorafenib getur klofnað í meltingarvegi vegna glúkúróníðasavirkni hjá bakteríum sem leiðir til endurfrásogs ótengds virks innihaldsefnis. Sýnt hefur verið fram á að samhliða gjöf neomycins truflar þetta ferli og minnkar meðalaðgengi sorafenibs um 54%.

Við jafnvægi er 70 - 85 % greindra niðurbrotsefna í plasma vegna sorafenibs. Þekkt niðurbrotsefni sorafenibs eru átta, fimm þeirra hafa greinst í plasma. Aðalumbrotsefni sorafenibs í plasma er pýridin N-oxíð, sem sýnir svipaða verkun og sorafenib in vitro. Við stöðuga þéttni er þetta umbrotsefni u.þ.b. 9 - 16 % greindra niðurbrotsefna í blóðrás.

Eftir inntöku 100 mg skammts af sorafenib mixtúru, lausn, fannst 96 % skammtsins innan 14 daga, 77 % hafði skilist út með hægðum og 19 % skammtsins skilist út með þvagi sem glúkúróníðsamtengt umbrotsefni. Óbreytt sorafenib, sem var 51 % skammtsins, fannst í hægðum en ekki í þvagi, sem bendir til þess að útskilnaður í galli á óbreyttu virku innihaldsefni geti átt þátt í brotthvarfi sorafenibs.

Lyfjahvörf hjá sérstökum hópum

Greining lýðfræðilegra upplýsinga bendir til þess að engin tengsl séu á milli lyfjahvarfa og aldurs (að 65 ára aldri), kyns eða líkamsþyngdar.

Börn

Engar rannsóknir hafa farið á lyfjahvörfum sorafenibs hjá börnum.

Kynþáttur

Enginn klínískt mikilvægur munur er á lyfjahvörfum hjá einstaklingum af hvítum kynstofni og einstaklingum af asískum uppruna.

Skert nýrnastarfsemi

Í fjórum I. stigs klínískum rannsóknum var útsetning sorafenibs við stöðuga þéttni hjá sjúklingum með vægt til í meðallagi skerta nýrnastarfsemi svipuð útsetningu hjá sjúklingum með eðlilega nýrnastarfsemi. Í klínískum lyfjafræðirannsóknum (stakur 400 mg skammtur af sorafenibi) komu engin tengsl í ljós á milli útsetningar fyrir soranfenibi og nýrnastarfsemi, hjá sjúklingum með eðlilega nýrnastarfsemi, væga, meðalskerta eða alvarlega skerta nýrnastarfsemi. Engar upplýsingar liggja fyrir hjá sjúklingum sem þurfa á himnuskilun að halda.

Skert lifrarstarfsemi

Hjá sjúklingum með lifrarfrumukrabbamein sem voru með Child-Pugh A eða B (vægt til í meðallagi) skerta lifrarstarfsemi var útsetning svipuð þeirri útsetningu sem komið hefur fram hjá sjúklingum með eðlilega lifrarstarfsemi. Lyfjahvörf Sorafenib hjá sjúklingum sem voru með Child-Pugh A og B - ekki með lifrarfrumukrabbamein voru svipuð og hjá heilbrigðum einstaklingum. Engar upplýsingar eru fyrirliggjandi um sjúklinga með Child Pugh (alvarlega) skerta lifrarstarfsemi. Úthreinsun sorafenibs fer að mestu leyti í gegnum lifur, útsetning er hugsanlega aukin hjá þessum sjúklingahópi.

5.3Forklínískar upplýsingar

Forklíniskar rannsóknir á öryggi sorafenibs voru gerðar á músum, rottum, hundum og kanínum. Rannsóknir á eituráhrifum af endurteknum skömmtum leiddu í ljós breytingar (hrörnun og nýmyndun) í ýmsum líffærum við útsetningu sem var minni en vænta má við meðferðarskammta (byggt á samanburði á AUC).

Eftir endurtekna skammta sem gefnir voru ungum hundum sem voru að vaxa, komu áhrif á tennur og bein í ljós við útsetningu sem var minni en útsetning við meðferðarskammta. Breytingarnar fólust í óreglulegri þykknun á vaxtalínu lærleggs, frumufækkun í beinmerg næst þeim stað sem breytingarnar höfðu orðið á vaxtalínunni og breytingar á samsetningu tannbeins. Svipuð áhrif komu ekki fram hjá fullvöxnum hundum.

Við hefðbundnar rannsóknir á eiturverkunum á erfðaefni komu jákvæðar niðurstöður fram, þ.e. aukning á litningafrávikum sáust in vitro í greiningu á spendýrafrumum (eggjastokkar úr kínverskum hömstrum), fyrir litningabroti við virkjað umbrot (metabolic activation). Sorafenib hafði hvorki eituráhrif á gen í Ames prófinu né í in vivo í örkjarnaprófunum í músum. Eitt milliefni í ferlinu, sem einnig er til staðar í virka efninu (< 0,15 %), var jákvætt með tilliti til stökkbreytinga in vitro í greiningu á bakteríu (Ames prófi). Auk þess innihélt lotan af sorafenib sem prófuð var, samkvæmt hefðbundnum aðferðum á eiturverkunum á erfðaefni, 0,34 % PAPE.

Engar rannsóknir hafa farið fram á krabbameinsvaldandi áhrifum sorafenibs.

Engar sértækar dýrarannsóknir hafa farið fram til að meta eiturverkun sorafenibs á frjósemi. Hins vegar má búast við aukaverkunum á frjósemi karla og kvenna, því í rannsóknum á dýrum með endurteknum skömmtum, hafa komið fram breytingar á æxlunarfærum hjá karl- og kvendýrum við útsetningu sem eru minni en sú sem vænta má við meðferðarskammta (byggt á AUC). Einkennandi breytingar voru merki um hrörnun og seinþroska í eistum, eistnalyppum, blöðruhálskirtli og sáðblöðrum hjá rottum. Í kvenkyns rottum sást drep miðlægt í gulbúi og stöðvun á þroska eggbús í eggjastokkum. Hjá hundum sást hrörnun á eistnapíplum og sáðfrumnabrestur.

Sorafenib hefur reynst hafa eiturverkanir á fósturvísa og valdið vansköpun hjá rottum og kanínum við útsetningu sem er minni en útsetning við meðferðarskammta. Áhrif sem komið hafa í ljós eru minnkuð líkamsþyngd móður og fósturs, aukinn fjöldi eyðinga fóstra (foetal resorption) og aukinn fjöldi innri og ytri vanskapana.

Rannsóknir varðandi mat á áhættu fyrir lífríkið hafa sýnt að sorafenib tosylat getur reynst þrávirkt, safnast upp í lífverum og valdið eiturverkunum á umhverfi. Upplýsingar varðandi mat á áhættu fyrir lífríkið er að finna í evrópskri matsskýrslu (EPAR) fyrir þetta lyf (sjá kafla 6.6).

6.LYFJAGERÐARFRÆÐILEGAR UPPLÝSINGAR

6.1Hjálparefni

Töflukjarni:

Kroskarmellósunatríum Örkristölluð sellulósa Hýprómellósa Natríumlárilsúlfat Magnesíumsterat

Töfluhúð:

Hýprómellósa

Makrógól (3350)

Títantvíoxíð (E171)

Rautt járnoxíð (172)

6.2Ósamrýmanleiki

Áekki við.

6.3Geymsluþol

3 ár

6.4Sérstakar varúðarreglur við geymslu

Geymið ekki við hærri hita en 25 °C.

6.5Gerð íláts og innihald

112 filmuhúðaðar töflur (4 x 28) í gagnsæjum (PP/ál) þynnupakkningum.

6.6Sérstakar varúðarráðstafanir við förgun

Þetta lyf getur reynst umhverfinu hættulegt. Farga skal öllum lyfjaleifum og/eða úrgangi í samræmi við gildandi reglur.

7.MARKAÐSLEYFISHAFI

Bayer Pharma AG 13342 Berlin Þýskalandi

8.MARKAÐSLEYFISNÚMER

EU/1/06/342/001

9. DAGSETNING FYRSTU ÚTGÁFU MARKAÐSLEYFIS/ENDURNÝJUNAR MARKAÐSLEYFIS

Dagsetning fyrstu útgáfu markaðsleyfis: 19. júlí 2006

Nýjasta dagsetning endurnýjunar markaðsleyfis: 21. júlí 2011

10.DAGSETNING ENDURSKOÐUNAR TEXTANS

Ítarlegar upplýsingar um þetta lyf eru birtar á heimasíðu Lyfjastofnunar Evrópu http://www.ema.europa.eu/

Upplýsingar á íslensku eru á http://www.serlyfjaskra.is

Athugasemdir

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
  • Hjálp
  • Get it on Google Play
  • Um okkur
  • Info on site by:

  • Presented by RXed.eu

  • 27558

    skráð lyfseðilsskylt lyf